Ahhh ahh bir bilseniz bu arada neler oldu? 1’den 2’ye geçiş gerçekleşti. Yazılarımı takip edenler bu başlıklı yazımı hatırlarlar… Önümüzdeki günlerde size anlatmak açısından bayağı bir materyal çıktı… İlk hamile olduğumu öğrendiğimde ister inanın ister inanmayın ilk aklıma gelen şey oğluşa ne kadar haksızlık etmiş olduğumdu…
7 senelik saltanatı sona erecekti. Bu nasıl bir ikilem değil mi? İkinci çocuğa sahip olmanın aslında en baskın nedeni o hayatta yalnız kalmasın diye değil miydi? Yani aslında onu düşünerek bu kararı vermiştik. Önceki yazımda psikologların söylediği “çocuk için çocuk asla” bende geçerli olmadı arkadaşlar… Pek tabii ki ikinci bir çocuğa daha anne-baba olma isteği var ama bunun da altında yatan biz bir gün göçüp gidince bu çocuk hayatta tek başına kalmasın. Kardeş ne de olsa kuzenden, yeğenden, en yakın arkadaştan biraz olsun farklı oluyor. Size ne kadar zor bu kararı aldığımızı anlatmayacağım çünkü bknz. ”1’den 2’ye geçiş” başlıklı yazım ve de bu yeni bebiş doğduğunda oğluş olacak 7 yaşında. Yani biz 6 senedir düşünüyoruz daha ne olsun?
Ben oğluş ne yapacak, nasıl karşılayacak filan diye düşünürken o olaya o kadar farklı yaklaştı ki yine benim düşüncelerim altüst oldu… Bir şeyi henüz yaşamadan onun hakkında bu kadar kaygılanmak ne kadar yanlış bir kere daha anlamış oldum… Hayat bu işte... Yaşadıkça hep öğreniyoruz. Öğrenmenin sınırı yok…
Evimizde bebişe oda yok şu anda…Ne yapacağımızı düşünmedim henüz, ısrarla kaçıyorum düşünmekten…Her neyse oğluş kendi yatağını kardeşine verecekmiş kendisi yerde yatacakmış… Geçen gün enginar yiyordum. ”Anne sen bunu yiyorsun ama bakalım kardeşim seviyor mu onu?” Okuldan almaya gittim onu arabaya bindi” Anne, biliyor musun? Bu günlerde kardeşimden başka bir şey düşünemiyorum”… Haberi her duyan ona söyleyip söylemediğimi merak ediyor. Biri de dedi ki ”Çok erken söylemişsin ,yandın, artık çok sabırsızlanacak, bekleyemeyecek” Mantıklı olabilir ama tabii bu benim aklıma hiç gelmedi. Eeee nasıl gelsin?Bende yeni yaşıyorum böyle bir şeyi…Karnımı seviyor, öpüyor… Her neyse her şey çok iyi. Hatta fazla iyi…Şaşırıyorum ama hiç çaktırmıyorum…Bir yandan tabii başına gelecekleri henüz bilmiyor, anlamıyor, hele bir doğsun da o zaman görürüz derken bir yandan da olumsuzu düşünmemeye kendimi zorluyorum… Zaten ben bunları düşünedurayım cinsiyetin açıklanması ile birlikte düşünülecek bir şey kalmadı… Pandomim koptu.
Doktorum “%90 kız olduğunu ama 20.haftada net olarak söylenebileceğini belki erkek de olabileceğini“ söyledi. Oğluşta doktordan çıkar çıkmaz onu aramamı istemişti ben de aradım ,söyledim.”İyi tamam” deyip kestirip attı ve yüzüme telefonu kapadı. Eve geldim. Kapıdan içeri girince” Ben kız istemiyorduuuum, kardeş filan istemiyorum,ölsün karnında(tövbe tövbe Yarabbim-bu ben),doğsun onu çöpe atıcam”. Ellerini açıp dua hareketi yapıyor “Allahım inşallah erkek olur, Allahım inşallah erkek olur” diyor defalarca ve ellerini yüzüne kapatıyor Allahin %10’luk ihtimali değerlendirmesi için bir yalvarış….Tam bir kriz…Neyse fazla konuşmadık,çok üzerine de gitmedik.Olay kapandı. Aksam babamız geldi. Üçümüz birlikteyken konu açıldı bu sefer kriz halinde bir ağlama susturabilene ask olsun….O güne kadar kız, erkek konusu hiç geçmemişti… Ben hiç bilmiyordum bu kadar erkek istediğini… Meğer onun için kardeş eşittir erkek kardeşmiş. Sınıftaki en yakin arkadaşının da kardeşi olacak ve o erkek. Ayrıca iki öğretmeninden biri hamile ve onunki de erkek…Ben tümüyle bunun onlardan etkilenmesi sonucu olduğunu düşünüyorum…Erkek daha makbul gibi geliyor ona…Belki de onunla oynayabileceğini zannediyor… Hayal edemiyor ki o okuma yazma öğrenirken diğeri sepet gibi oturduğu yerden agu gugu yapacak.
Hamile olduğumu duyan, ardından kız olduğunu duyan bazı nazik arkadaşlarım hediyeler getirdi. Onları eve gelince nasıl ilk bulduğum dolaba tıktım bilmiyorum… Aman oğluş görmesin diye… Oğluş özellikle ilk doğduğunda babasının tam bir kopyası idi. Şimdi biraz bana benzemeye başladığı söyleniyor. Baba sarışın. Doğduğundan çok yakın zamana kadar kaşları olmayan oğluşumun son zamanlarda benim baskın kara kaş, kara göz genlerimin etkisiyle kaşları belirginleşmeye başladı… Her neyse ilk hamileliğimde esimle konuşurken ”Benim genlerim çok baskındır, hani ben ondan daha koyuyum ya, kesin bana benzer” diyordum. O doğuma kadar sessiz kaldı. Doğum anında bir görmeniz lazımdı. Pespembe bir baştan bir başa dudak, sapsarı bir oğlan… Yani doğum anında canlı canlı orada olmasam ve de esimi hiç görmeseniz “yok bu karıştı” dersiniz. O aralar bizde bana yardımcı olan sarışın, mavi gözlü bir bayan vardı Yurdagül… Bizi görseniz kesin Yurdagül’ün oğlu sanırdınız. Ben tümüyle etkisiz eleman. Her neyse gecen aksam yine bunları konuşurken ben gaza gelip” Bu sefer benzeteceğim kendime diye masayı yumruklarken” yumruğum havada oğluşla göz göze geldim….Ne hassas konular…
Şu dönem insanin duygusal adaleti sağlaması için çok zor bir dönem… Çünkü bir tarafta hayatimin son 6 senedeki en önemli varlığı. Diğeri neye benzediğini bilmediğim, karnımdaki 240 gr bir çıkıntı… Olay tabii ki o da dünya yüzüne çıktığında çok farklılaşacak ama şimdilik” aman oğluş üzülmesin, incinmesin” şeklinde…
Aslında çok doğal bir süreç yaşanıyor. Ona yapılmış bir kötülük yok… Çok doğal davranmak lazım. O da onun yaşaması gereken bir şey….Kardeşi olması bir çocuğun hayatında büyük bir “travma” derler ya bu laf çok ağır geliyor bana… Ne telaffuz edelim, ne de öyle olduğuna inanalım mümkünse. Yani alınanları filan saklamamak lazım. Farkındayım ama insanin elinde değil.
Hele bir de “Anne ben senin ilk göz ağrınım değil mi? Beni daha çok sev” deyip hemen ardından “Şaka şaka”(insan bazen söylemek zorunda hisseder kendini ama aslında inanmaz ona ya-“şaka şaka” kısmı o iste, asıl gerçekten hissettiği ilk bolum)derse insanin içinin yağı erimez mi? Sorarım size…
Benimle kalmaya devam edin. Dinamik, heyecanlı bir döneme giriyoruz.
Sevgiyle kalın
