oyalamakagidi

Çok uzun zaman oldu, kusuruma bakmayın gerçekten.. Aslında ben böyle işlerini aksatan birisi değilim ama ufaklıklar sağ olsun bütün hayatımı altüst ettiler. Siz şimdi tam anlayamamış olabilirsiniz; isterseniz size en başından anlatmaya başlayayım…

Bundan önceki yazımı yazdığım zaman güzel haberi yeni almıştım. Her şey toz pembe gibiydi, önümde daha 9 ay vardı ama ben sanki o andan itibaren karnım burnumdaymışım gibi hissediyordum. Heyecan işte herkeste aynı etkiyi mi yapıyor bilemiyorum ama ben heyecandan ölüyordum.. Etrafımdaki herkes “ilk 3 ay çok önemli, kesinlikle uzanma, yorulma, stres yapma, bol bol dinlen, en tehlikeli ayların ona göre” diye uyarılara başladılar. Herkes hamilelikle ilgili bildiklerini anlatmaya başladı- inanın bunların her şeyden çok faydası oldu- tabii her anne adayı gibi en yakındaki kitabevine koşup bebeğim ve benim için en ideal bulduğum bir hamilelik kitabını kaptığım gibi koştum eve.. Hemen sayfalarını çevirdim ve okumaya başladım….

İlk kontrolümüzde doktorumuz kalp atışını tam duyamamıştı o yüzden bir sonraki kontrole hep birlikte gittik. Hepimizde bir heyecan, kalp atışını duyacağız diye.. Neyse o an gelip çattığı zaman kalbim duracakmış gibi hissettim, veeeee o ufacık mercimeğimsi şeyin biraz büyüdüğünü ve yanında da bir kardeşi olduğunu görünce işte tam da o zaman şok olduk. Eşimin ailesinde de benim ailemde de ikiz vardı, ama bunun bizim başımıza geleceğini hiç düşünmemiştik. Önce duyduklarımıza inanamadık, ama içimizi bir sevinç kapladı hemen aile bireylerimize ve en yakın dostlarımıza bu güzel haberi verdik. O gece rüya gibi geçmişti. Biz bir beklerken bir anda iki tane olduğunu öğrenince ne olduğumuzu şaşırdık. Ama üzerinden bir kaç gün geçince bu sefer başka türlü etkilemeye başladı.. Herhalde bu da sorumluluk duygumdan kaynaklanıyor.. Ya da ne yapacağını bilememekten; tam ben de bilemiyorum. Bir hafta kadar da bu esir aldı aklımı, devamlı iki bebeğe nasıl bakacağım sorusu..? İkisine de aynı ilgiyi ve sevgiyi verebilecek miyim? İkisi aynı anda ağlayınca hangisine öncelik vereceğim? Hastanedeyken önce hangisini kucağıma alacağım? Eğitimleri nasıl olacak? Ve bunlar gibi daha neler neler… Daha önce sanki tüm düzenimi tek çocuğa ayarlamış gibi (ki tabii ki öyle değildi) bu sefer 2 çocuğu düşünmeye başlamıştım... Biraz önce de söylediğim gibi bir hafta kadar sürdü, bu bir hafta boyunca internetten ikiz bebekler ile ilgili tüm siteleri ziyaret ettim. İkiz annelerinin kurmuş oldukları internet gruplarına üye oldum, etrafımdaki ikiz anneleriyle sohbet ettim ve bir hafta – bilemediniz 10 gün sonra - ikiz bebeklerimi pozitif bir şekilde bekleyen bir anne adayına dönüştüm…

Bu dönüşüm ile beraber o ilk 3 ayda hemen hemen tüm anne adaylarının kabusu olan mide bulantıları ve mide ekşimeleriyle tanıştım.. Aman Allah’ım gerçekten çok enteresan bir olay, kendimi bir anda tüm kokulara karşı duyarlı ve hiçbir yemeği yemek istemeyen ya da istediği şeyi yedikten sonra apar topar tuvalete koşan bir insan olarak buldum… Ben normal hayatımda yemek ayırt etmeyen ve yemek yapmayı çok seven bir insanım, ama bu hamilelikle beraber inanılmaz mutsuz ve huzursuz bir insan olup cıktım; işte bu noktada daha önce hamilelik geçiren arkadaşlarımın ve dostlarımın çok yardımı oldu. Hepsi birer reçete gibiydiler. Hepsinin başından ilk 3 aylarında benzer şeyler geçmişti ve hepsi “onu öyle yapma bunu böyle yap”, “şunu yeme” gibi önerilerde bulundular.. Bazıları çok işime yaradı bazıları bana hiç uymadı. Zaten belli bir süre sonra kendi reçetenizi kendiniz buluyorsunuz.. Ama ilk başlarda yolunuzu kaybetmemeniz için rehberlerinizin olması harika bir şey…

Bu mide bulantıları ve huzursuzluklar, huysuzluklar herkes için üç ay sürermiş, bende tam tamına dört ay sürdü. Bu dört ay boyunca anneme her gün telefon açıp o gün neyi yiyebileceğimi düşünüp (tamamen tahmini olarak) onu soyluyordum. Annem bana onu pişiriyordu, iş dönüşü eşimle annemlere gidiyorduk, orada yemek yiyip oradan eve… Tam dört ay sürdü.

Şimdi yirminci haftadayım, bebeklerimden bir tanesinin cinsiyeti belirlendi-bir oğlumuz olacak- ama diğeri biraz çekingen göstermedi kendini… Babasıyla ben de merak içinde bekliyoruz. Bir hafta sonra tekrar kontrole gideceğiz umarız o zaman belli olur.

Buraya kadar biraz hamileliğimin zor ve huzursuz anlarını anlattım ama tamamı böyle geçmiyor tabii ki… Özellikle dördüncü aydan sonra yavaş yavaş yemek yemeye başlayınca yüzüm gülmeye başladı. Gecen hafta tam olarak hangisi olduğunu bilemiyorum ama; bebeklerim tekmelemeye başladılar. Arada sırada elimi karnıma koyunca onların hareketlerini çok hafif de olsa hissedince sanki benimle konuştuklarını ya da iletişim kurduklarını düşünüyorum.. Çok müthiş bir şeymiş bu, daha sonraki haftalarda daha da fazla hissedecekmişim. Bakalım bekliyoruz…

Şimdi anlattıklarımla yazımın girişinde bahsettiğim arasında bağ kuramamış olabilirsiniz, ama asıl etkiyi söylemeyi unuttum.. “Uyku”… Hamile kaldığımdan beri üzerime inanılmaz uyku hali ve miskinlik geldi. Ben beş ay önce çok hareketli, aktif ve sosyal bir insandım, ama hamilelikle beraber akşam yemekten sonra koltukta, arabada, kahvaltıdan sonra, hemen hemen her şekilde uyuyabildiğimi fark ettim. Tabii bu kadar uyku da miskinlik yapıyor insanın üzerinde..

Bu yüzden çok arayı açıp, bir turlu yazımı yazamadım, herkesten özür dilerim ama elimde değil… İçim kayıyor… ve hemen hemen her şeyi ertelemeye başlıyorum.. Bunlar da geçecek yakında, şimdilik benden bu kadar! Bebeklerim ve ben okuduğunuz için çok teşekkür ederiz, hepinizi çok öpüyoruz..

Arayı açmamak dileğiyle :)