oyalamakagidi

Tam tamına 50 günlük ikiz annesi olarak yazıyorum yazımı… Hamileliğimin son ayları hem yaza gelmesinden hem de ikiz gebelik yasıyor olmamdan dolayı oldukça ağır geçti. Devamlı evde dinlenerek ve geri sayım yaparak, bir an önce bebişlerime kavuşmayı dileyerek geçirdim. O yüzden sizlerle olan birlikteliğime uzun bir ara vermek zorunda kaldım. Sonunda 21 Temmuz’da Defne İpek ve Mehmet Kerem’i kucağıma aldım. Şükür kavuşturana:)

O günden bu güne hayatım tam 180 derece değişti, uyku düzenimin bozulacağını zaten biliyordum. Daha çok yorulacaktım, yüküm tek bebeğe nazaran daha da fazla olacaktı ama benim hiç hesaba katmadığım bir şey daha varmış. Öncelik.! Hayatımdaki öncelikler tamamen yer değiştirdi. Kendimi 2. ya da 3. sıralara kaydırdım ve baş köşeyi benim miniklere bıraktım.

Her annenin ve özellikle kendi annemin bana hep söylediği bir söz vardı “Anne olunca anlarsın.” Gerçekten insan ufaklıkları kucağına alınca, onları o kadar çaresiz, savunmasız görünce içi bir garip oluyor. Onları sizden başka hiçbir şey ya da hiçbir kimse koruyamaz gibi geliyor. Ve kendinizi bir nevi “Superman” hissediyorsunuz. Ufacık bir ağlamalarında dahi onların yanına koşup, hemen yumuşatıyorsunuz.. Elinizden ne gelirse yapmaya çalışıyorsunuz. Bütün bunları yaparken sizin başınızın ağrıması, üstünüzdeki t-shirt’ün lekeli olması, saçınızdaki tokanın kayması sonucu cadı görünümünde olmanız hiç ama hiç umurunuzda olmuyor. Ama onların ufak bir gülümsemesi ya da huzurlu uyumalarını da hiçbir şeye değişmezsiniz.

Bunları yazarken, benimkiler sütlerini emdiler, mamalarını yediler ve uyuyorlar, Kısacık bu zaman diliminde sizlere kısa da olsa bir “Yeniden Merhaba” demek istedim. İkiz olunca güzellikleri kadar zorlukları da çok oluyormuş. Yavaş yavaş anlıyorum. Bir sonraki buluşmamızda bu zorlukları ve bunların nasıl üstesinden gelmeye çalıştığımı paylaşacağım sizlerle:) Umuyorum..! :)

Kendinize çok iyi bakın,
Hayata hep gülümseyin…