Dün, ben akşam yemeği hazırlarken, Poyraz yanıma geldi, elindeki küp kağıt bloğunu göstererek “Bunları alabilir miyim anne?”diye sordu. Babamız, iş gereği, akşam yemeği saatinde evde olamayacaktı. Ben de sofrayı, çocuklara cazip hale getirmeye çalışıyordum. İki lokma yedirmek için sekiz takla atmam gerektiğinden, durumu eğlenceli kılmaya beyhude bir çabayla da olsa, devam ediyordum.
Haksızlığa karşı asla sessiz kalamam. Çünkü sükut ikrardan gelir diye öğretmiş babam. Yani susmak, onaylamaktır. Ve canım yurdumda, ne de çok susulup onaylanan haksızlık vardır…
Ben de bir bayram yazısı yazmaya hevesliydim üstelik. Kaç zamandır, özel günlere denk gelen yazıları yetiştirememekle ün yaptım zaten, biraz toparlarım durumu diye düşünüyordum.
Bir önceki yazımı okuyan eş dost, “Yardımcın ütü yapmıyor mu?” diye sordular. Hayır yapmıyor, yapamıyor. Yapıyordu, artık yapamıyor, yapacak, gibi yanıtlarım oldu.
Alışveriş yapmaya tahammülüm yok.
Bu ne biçim, bu ne kendini bilmez, ne talihsiz bir cümle , öyle değil mi?
Ama sahiden de yok.
Sayfa 1 > 5
Ayça Çakmak
