Aman aman ne kadar da uzun zaman olmuş yazmayalı, çok da komiktir farkında değilim gerçekten, zaman su gibi geçiyor, o ayrı, ama kafamda o kadar çok yazı yazdım ki, sadece yayınlamaya vakit bulamadım… Anlatacağım, anlatacağım da önce uyarayım hepinizi, nitekim en son kuzenime bir parçasını anlattığımda, “içim şişti walla” , diye cevap verdi... Doğrudur, ben kendim de inanamıyorum gerçekten kendime…

Nasıl bir sıkıntıyla uyandım anlatamam, içimi oyuyorlar sanki, gözümü filmlerdeki gibi tak diye açtım,  koynumda yine küçük sevgilim, hastalığı tam geçmedi, bir yavru aslan misali horluyor, ama sıcacık yumuş yumuş, kafamı kaldırıp bir öteye bakıyorum, büyük sevgilim yine yok yatakta, o horlamalı uyumayı beceremiyor, küçük sevgilimin yatağına gidiyor her sabaha karşı. Çok yanlış, bu konuyu çözmem lazım, ama nasıl becereceğim bilemiyorum…

Duygularımı açıkça ifade etmek istiyorum yazarken, sınırsızca, tam da düşündüğüm gibi, ama inanın yazmak o kadar da kolay bir şey değil, yani her şeyi paylaşabilmek kolay değil, hele de yüz binlerce insanla, ama bir yandan da paylaşmak çok rahatlatıyor, hele de arada yorumlar  gelince, değmeyin keyfime…

Nefes almadan geçen bir hafta daha geçiverdi, oğluş tabi evde olunca zaman da su gibi akıp gidiyor… Haftaya karla başlayınca bizimkinin mutluluğuna diyecek yoktu.