Okullar başlıyor çocuklar için ama sanırım çocuklardan çok veliler büyük bir tempo içine giriyor. İnanın hafta sonları oğlanın peşinden öyle bir hengameyle geçiyor ki, pazartesi ofise gidince, ilk iş masama oturuyorum şöyle bir gerinerek, kahvemi alıyorum önüme, açıyorum internetten gazetelerimi, inanın belki bir saat öyle kalıyorum, hala kendime gelemezsem, ikinci bir kahve, oohhh deymeyin keyfime…
Dırlanmıyorum aslında, çok da keyifli geçiyor, kurslar, doğum günleri, arkadaşlarla buluşmalar, bizi metazori bir sosyallik içine sokuyor. Onun en iyi arkadaşlarının anne-babaları bizim arkadaşlarımız oldu, çok da keyif alıyoruz onlarla birlikte kurs kafelerinde sohbet etmekten.
Bu arada işin komik yanı bu faaliyetlerden sinemaya bile gidemiyoruz. Geçen hafta servisten alıp direk arabaya atladık da anca öyle izleyebildik Sammy’yi. Ama çok güzeldi, artık animasyonlar biliyorsunuz çok ileri seviyede ama bu sefer inanın aşmışlar, Sammy adlı küçük kaplumbağanın maceraları malum denizde geçiyor. Ama o deniz o kadar gerçek ki sanıyorsunuz Sammy denizde yüzen bir karton ve birazdan eriyecek, sonuç olarak şiddetle tavsiye ederim.
Bu sezon tiyatroya daha gidemedik işte ona yanıyorum, ama saatle uymuyor, halledeceğim bir şekilde ama nasıl…
Bu arada kendim için ne yaptım derseniz, kuzenimi evlendirdik şahane bir düğünle ve inanın komik bir şekilde kendi oğluşumun düğününü hayal ettim, Allah hepimize bu güzel günleri en güzel şekilde yaşamamızı nasip etsin. Ha bir de yemek blogları yazarları kızlarımla yine harika bir gün geçirdik, hala rüyalarımda o güzel yemekler, Mügeciğime ev sahipliği için tekrar çook teşekkürler, harika sofranın bir fotoğrafını ekledim sizler için…
Yarın 29 Ekim, her sene Bağdat Caddesi’ndeki korteje katılır bir sürü dostla karşılaşırdık ama bu sene poyraz fırtınası ertelemiş kutlamaları Pazar gününe ama bakalım bu fırtına dinecek mi, hiç bu kadar şiddetlisini hatırlamıyorum. Digitürk iptal yine, zaten üflesen sinyal gidiyor, bu gece hepten koptu, ben de Türkan’ı seyrediyorum, ve itiraf ediyorum ki ben Türkan Saylan’ı hayattayken takdir etsem de bu kadar içten hissetmemiştim yaptıklarını, o yüzden bu dizi fikrini oluşturan ekibe bravo diyor ve teşekkür ediyorum. Bu ülkenin daha çok Türkan’lara ihtiyacı var. Maalesef ki artık doktorluk mesleği idealistlikten çok yüksek gelir sahibi olmak için tercih ediliyor, hele bi de özel bi hastaneye kapak atıldı mı tamam, hastalar oluyor müşteri…
Hatırlamak lazım ki biz hala gelişmekte olan bir ülkeyiz ve hedef köşeyi dönmek yerine ülkeyi ileri götürmek olmalı çünkü ülke ilerlerse biz de ilerleriz ve gerisi geçici kazançlar olmakla sınırlı kalır. Bugün hastalar doktorlarına güvenmiyorsa, bugün halk devletle ilgili şüphe içindeyse, bugün devlet çalandan değil dürüst vatandaştan ancak hesap sorabiliyorsa, bugün iyi bir eğitim alabilmek için anca bir avuç insan bir çuval para karşılığında buna sahip olabiliyorsa, inanın daha çook yolumuz var demektir. Bu ülke için varını yoğunu ortaya koyanları unutmadan, inançla kutlayalım yarın Cumhuriyet Bayram’ımızı…
Herkese harika bir hafta sonu diliyorum…
