Bu aralar buna taktım kafayı, halimize şükretmek lazım diyoruz ya hemen bir çırpıda öylesine, şükredebiliyor muyuz acaba gerçekten diye düşünüyorum. Ben pek beceremiyorum açıkçası…
Geçen ay müthiş bir acele içinde işten çıktım, bastım gaza eve geldim, fırladım eve çıktım, üstümü değiştim, makyaj, süper de oldum, her işi beceririm ya hem işe giderim arkasından gezmeye de giderim, süperim, atladım arabaya bastım gaza, zart diye bahçemdeki kırk yıllık ağaca sürttüm, gerçi gerizekalının teki sıkıştırdı ama ağaca sürten benim, nasıl moralim bozuldu, gerisin geri eve geldim, eşim diyor ki manyak mısın, olan olmuş, git gideceğin yere, yok serde suçluluk moralim bozuldu, gitmedim. Arabayı servise verdik, bir hafta sürdü, bu arada ihmal ettiğim bakımı yapıldı, eşim yine şahane yorumladı, iyi ki sürttün bak yoksa araba bakıma girmeyecekti, diye.
Sonra sadece bir hafta geçti, ben müthiş dikkatli kullanıyorum artık, babiko Amerika’da, bir haftadır yok, biz anneannede kalmışız ama dönüyoruz, özlemiştir ona dolma yapacağız, eve geldik yüz metre kaldı, ışıklardayız, yeşil yandı ama önümüzdekinin ilerlemesini bekliyoruz, derken yan şeride uçtuk. Nooluyor, deprem mi oldu diyorum, yok amcanın teki gelmiş bindirmiş. İndim arabadan çılgın gibi bağırıyorum, çocuğumun olduğu tarafa çarptın diye, adamcağız ağlamaklı hiç bakmadım tamamen benim hatam özür dilerim diyor, iyi de kime fayda, 1 saat bekle polis gelsin evraklar derken babayla aynı anda kapıdan giriyoruz, hayaller çöp, üstüne üstlük baba dağa eşikten adımını atmamış, Kaan haykırıyor, “kaza yaptııık” Adamcağız dumur, araba yine 1 hafta yok…
İlkinde kendi hatamdı da, bunda durduk yere olunca insan hazmedemiyor, polis diyor ki hanfendi haline şükret şimdi yaralı kazadan geliyorum ne felaketti görsen diye, bense öfke doluyum. İşte o anda şükredebilmek lazım ama ben o kadar olgun değilim henüz.
Bu aslında eski mevzu ama nerden aklıma geldi, şükretmek mevzuundan, hastalık, haberleri aldım bugün birkaç yerden, kimi çareli kimi çaresiz, onlara üzüldüm, acaba dedim yine de hallerine şükredebiliyorlar mı? Şükretmeli biliyorum ama o tam teslimiyet o kadar zor ki, becerebilene aşk olsun. İnsanın aklına ilk gelen neden ben oluyor.
Ama kendimce şunu düşündüm, benim de ağır hastalıklarım olmadı mı, ya da kayıplarım oldu, e bir şekilde atlatabilmişim ki bugünlerdeyim, demek ki zaman her şeyin ilacı, her şeye rağmen şükretmek lazım, ya da şükretmeyi öğrenmek….
Ramazan geldi hoş geldi, oruç bu sene oldukça zorlu , hem çok uzun süre hem de havalar çok sıcak, ama eminim Allah sabrını verecektir, Çok severim ben bu ayı, davetler, ailenin bir araya gelmesi, sonunda bayram. Herkese hayırlı Ramazanlar diliyorum, her şey gönlünüzce olsun….
