oyalamakagidi

Merhaba,

Ne zamandır böyle bir köşede yazmak istiyordum ama fırsatın bu kadar çabuk karşıma çıkacağını düşünmemiştim, biraz hazırlıksız yakalandım.. ama ‘Esra’cım ben biraz hazırlık yapayım da öyle yazmaya başlayayım’ demedim tabi ki..Nasıl hazırlanır ki insan yazmaya? İlkokuldaki gibi konu seçip kompozisyon yazarak değil herhalde. Bu yaştan sonra edebiyat eğitimi alma şansım da yok (lütfen hemen yaşlı olduğum izlenimine kapılmayın! Sadece üniversite sıralarına dönmek için birazcık büyük (!) sayılırım o kadar). Sonuç olarak ayağıma kadar gelmiş fırsatı kaçırır mıyım, hemen üstüne atladım bu teklifin ve YAŞASIN ARTIK BENİM DE BİR KÖŞEM VAR!

İlk yazılar hep zor olur, kendini tanıtacaksın, iyi bir izlenim bırakacaksın, konuya doğru yerden gireceksin, en güzel fotoğrafını koyacaksın, esprili bir şeyler ekleyeceksin ama çok da laubali olmayacaksın vs vs (yoksa maazallah okumazsınız beni bir daha)...Bu kadar kısıtın arasında insan nasıl kaleme dökebilir ki aklındakileri? Ben en iyisi daha fazla kasmayıp balıklama atlayayım konuya.

21 aylık bir anneyim, Kayroşum afacan oğlum sanki dün doğmuş gibi. Size de zaman çok hızlı geçiyor gibi geliyor mu? Daha dün kafasını bir taraftan diğer tarafa çeviremezken bir bakıyorsunuz evin içinde cirit atan bir yaramaz haline gelmiş. 3 yıldır Amerika’da yaşıyorum. Kayra doğduğunda çalışma hayatıma ara vermiştim ama evden çalışmak gibi bir fırsat çıkınca kaçırmadım tabi ki, yani artık çalışan bir anneyim. Hatta sevgili dostum Özlem’le kurmaya çalıştığımız işe harcadığım emek ve zamanı da sayarsanız duble çalışan bir anneyim bile denilebilir. Her ne kadar evden çalıştığımı duyanlar (Türkiye’deki arkadaşlarım, eş-dost özellikle) bunu ciddiye almasa da sabah 8, akşam 5 bilfiil çalıyorum bilgisayarın başında. İşin içine yazarlık (!) da girince gece mesaisi da başlayacak. Gün içinde oğlumu neredeyse sadece öğle araları görüyorum. Sevgili bakıcımızın beni sürekli ayak altında istememesinin de bunda etkisi oluyor tabi. Oğluşumun her an yanında olamasam da içeriden sesini duyabildiğim, yatmasını kalkmasını takip edebildiğim için çok şanslı olduğumu biliyorum. Gerçi sürekli evden çalışmak hayal edildiği kadar da cazip birşey değil. Nankörlük yaptığımı düşünmeyin ama insan arada bir sabah kalkıp süslenip püslenip işe gitmek istiyor. Yoksa akşama kadar pijamalarla (iyi ihtimalle eşofmanlarla) bilgisayarın başında çakılıp kalmak işten bile değil.

Bundan sonra bana ayrılan bu değerli köşede ne yazacağım diye sorarsanız inanın bilmiyorum ... Hayata dair, anneliğe dair, gurbette yaşamaya dair ne yaşıyorsam, ne hissediyorsam paylaşmaya çalışacağım sizlerle. Lütfen siz de o değerli düşüncelerinizi, duygularınızı, yorumlarınızı paylaşın benimle..(Umarım sevgili editörüm e-mail adresimi verdim diye kızmaz bana!) Paylaşmanın zevkini anne olduktan sonra daha çok yaşıyorum özellikle diğer annelerle duygularımı, tecrübelerimi, mutluluklarımı, umutsuzluklarımı, hayallerimi, çaresizliklerimi, kısacası herşeyi paylaşmak istiyorum. Babalar bizi okuduğunuzu biliyorum, lütfen alınmayın ama ne yapalım annelik dayanışması..

Bu arada web sitemizin var olma sebebine uygun olarak buradaki çocuk aktiviterini de anlatmaya çalışacağım elimden geldiğince. Bu durumda haftasonları daha çok aktivite yapmamız gerekecek, bakalım babamız ne diyecek :)

Sevgiyle kalın
Seda