Sabaha yakın bir saatteyiz. Önce saatine uygun damlasını verdim, ardından besledim. Gazını çıkarmak biraz zaman aldı, birlikte uğraştık ve başardık. Bezini değiştirmeyi atlamamıştık zaten. Kucağımda uyumaya başlayınca beşiğine yatırdım, hemen uykuya daldı, sevindim. Şimdi bir yandan ilk yazımı yazıyorum size, bir yandan da bana gerekli süreyi tanıması için dua ediyorum.
Yeni annelerdenim ben. Bebeğim yaklaşık 2,5 ay önce doğdu. Her şey normal seyrinde devam etseydi eğer, bugün sadece 2 haftalık bir anne olacaktım aslında. Oğlum bana hayatının ilk ve en önemli hediyesini verdi; 2 ay erken geldi dünyama. Çok da iyi yaptı doğrusu. Böylesine muhteşem bir duyguyla erkenden tanıştırdı beni.
Erken doğum uzun süredir beklediğimiz bir şeydi. Doktorumuz hazırlıklı olmamızı söylüyordu her seferinde. Bebeğimle birlikte, bu erken doğumun mümkün olduğu kadar“geç” gerçekleşmesi için elimizden gelen her şeyi yaptık. Doğumdan önceki 4 ayı yatarak geçirdik. Sabrın derinliğini keşfettik. En umutsuz anlarda bile, inanmaya devam etmenin ne denli önemli olduğunu anladık. Birbirimize durmamacasına güç verdik. Canımın çok sıkıldığı anlar oldu, sadece oğlumu düşünerek bütün kötü düşünceleri beynimden silmeye çalıştım. Derken, beklenen günle beklemediğimiz bir gün karşılaştık. Doktorumuzdaki rutin randevumuz, o akşam hastanede tamamlandı. Minik dev adam oğlum o gece ağlayarak dünyaya gözlerini açtı.
Şimdi, tüm sıkıntılarımız geride kaldı. Günler geceler akıl almaz bir hızla akıp geçiyor, bazılarını yakalayamıyorum bile. Bebeğim de büyüyor aynı hızla. Başka küçük sıkıntılarımız oluyor, onları da savıyoruz başımızdan sırasıyla.
Benim gibi benzer sıkıntıları çeken bilerce anne var. Bunu, bebeğimle birlikte yoğun bakımda kalan bebekleri gördükten sonra daha iyi anladım. Ve birçok kez kendi durumumuza yürekten şükrettim. Yaşadıklarıma ait, not defterimde ve akıl defterimde biriktirdiğim bir sürü anım var. Hepsini buradan sizlerle paylaşmak istiyorum.
Ortak duygularda buluşmak ümidiyle, sevgiyle kalın.
Aylin Caner Ataman
Merhaba
