oyalamakagidi

Zaman, üzerine düşeni yine ustalikla yerine getirdi ve uçtu gitti adeta. Bende hazan mevsimi sona erdiğinden beri daha normal insan davranışları sergilemeye başladım. Heran ağlayacakmış gibi duran halimden eser kalmadı desem yeridir. Böyle bir geçiş hiç kolay olmadı tabi, itiraf etmem lazım. Kaldığım yerden devam ediyorum şimdi hayata. Herkes gibi...

Daha kolay gülüyorum artık. Daha kolay bağırıyorum. Sabahların somurtkan kadınıyım yine. İşe gitmek için hazırlanırken yine feci gürültü yapıyorum ve eşimi acayip rahatsız ediyorum. İstanbul trafiğinde inanılmaz sinirleniyorum birilerine. Ve eminim birilerini de cok sinirlendiriyorum. Bazı topluluklarda çok sıkılıyorum, içim içimi kemiriyor. Bazen de çok mutlu oluyorum o gruba ait olmaktan. Kimi toplantılarda kendimi ifade edememenin dayanılmaz acısını yaşıyorum içimde. Kimi toplantılarda da günün yıldızı olma şansını bir süreliğine elde etmenin dayanılmaz hafifliği oluyor yüreğimde. Bazen dünyanın en güzel şarkısını dinlediğimi sanıyor ve biliyorsam sözlerini mırıldanıyorum, bir yandan ayağımla tempo tutarken. Bazen de dünyanın en berbat melodisi olduğuna kanaat getirdiğim şarkıyı, yüzümü buruşturarak dinlemek zorunda kalıyorum. Verdiğim sözleri tutmaya çalışıyorum, tutamadığım sözlerin yasıyla birlikte. Anlamaya çalışıyorum olanı biteni. Saçma sapan şeyleri, kendi mantık çerçeveme yerleştirmeye çalışıyorum. Şaşıyorum çoğunlukla. Yaşım ilerlerken daha kolay anlamayı umduğum hayatı, anlayamadığıma şaşırıyorum. Ve böyle bir dünyayı canımdan öte evladıma nasıl anlatacağımı düşünüyorum kara kara. Herkes gibi... Sizler gibi...

Bundan böyle beni hayatta en farklı ve en özel kılan şey Buğrahan’ın annesi olmak... Kendimi unutmadan, onun için yatıp kalkıyorum. Sağım-solum, önüm-arkam hep oğlum. Canımın yongası, kınalı kuzum o benim. Bütün annelerin kendi çocukları için hissettikleri gibi yani. Aynısı...

Çok iyi bir anne miyim peki? Kesinlikle değilim! Doğumdan önce “ben bunu böyle yaparım” dediğim şeylerin hiçbirini yerine getirememiş vaziyetteyim bir kere. Gerisini siz düşünün artık! Sonra, bebeğimin her davranışına doğru tepki veremediğimi biliyorum çoğu kez. Çabuk sinirleniyorum mesela. Bunu belli etmemekte de başarılı değilim maalesef! Kendi karakterime yenik düşüyorum çoğunlukla. Sonradan toparlamaya çalışıyorum, geç kaldığımın feci şekilde farkında olarak. Tek bir arzum var ana yüreğimde yatan: İyi bir insan olsun istiyorum çocuğum. Aynen tüm annelerin istediği gibi. Ve oğlumu çoook seviyorum. Tıpkı sizler gibi...

Sevgiyle kalın,
Aylin Caner Ataman