Baharın geldiğini okul kapısının önünde birikmeye başlayan seyyar satıcılardan anlardık en çok. Macuncu, pamuk şekerci tamam da çağla satan tezgah da geldi mi karne yaklaşıyor demekti. Geçen gün bir arkadaşımla fazla bilginin insanı mutlu değil mutsuz ettiğini kanuşurken farkettim ben de, eskiden de seyyar satıcılar sağlık açısından tehlikeliydi pek tabi ama annelerimizin bundan haberi mi yoktu?
\r\n \r\nHangi açıdan kıyaslarsak kıyasyalayalım daha kolay bir çocukluk geçirdik biz. 3 yaşında iken öğrenmemiz gereken bir yabancı dilimiz, koltuk tepesinde zıpladığımızda da bize hiperaktivite teşhisi koyacak bir pedogogumuz yoktu çünkü. Tüm bunlar hayatımıza bilgi ile girince de zaten zor olan çocuk büyütme süreci daha bir zorlaşmaya başladı anne babalar için. Bu yüzden her sabah süt almak için açtığım buzdolabımın kapağındaki annemin; kucağında ben, elinde de benden 6 yaş büyük abim varken çekilmiş fotoğrafında benim şu anki yaşımdan daha genç olduğunu gördükçe üzülüyor ve kendimi hep geç kalmış hissediyorum. Araya ne girdi de bizim cesaretimizi elimiden bu kadar çabuk alabildi hayret ediyorum. Zor ekonomik şartlar, gittikçe kısalan günler ve sabırsızlık yokmuydu ki annelerimiz ikinci ve üçüncü çocuğu da yapabildiler? Gün geçtikçe daha miskin ve kendi hayatlarımızı daha çok düşünen, rahatımıza daha düşkün insanlar haline geldik. 35 yaşından sonra gece acıkan bir minik için uyanmak ne kadar zor gelecek onu düşünmek bile istemiyorum.
Hayatı biraz hafife almak gerekiyor sanırım. Herşeyi enine boyuna on kere tartıp düşünmeden gerçekleştirdiğimiz eylemler aslında o kadar da zarar vermiyor bize. Hayatlarımızdan biraz yukarı çıkıp herşeye bütün olarak baktığımızda çoğu zaman cesaretsizliğimiz yüzünden büyük pişmanlıklar duyabiliyoruz. Acaba bu bahar, poyrazın evimizin içine kadar soktuğu sümbül kokusu ile gözümüzü kapatıp içimizdeki sese hakettiğini verebilecek miyiz?
