oyalamakagidi

Soğuyan bir İstanbul’dan tekrar merhaba,

Defne büyüyor. İlk eve geldiğimizde en küçük boy badiler (body) bile üzerinde emanet gibi duruyordu. 50 numara mıydı neydi onlar? Geçenlerde 62 numara badisini giydirmeye çalışırken farkettim ki artık 62 numara bile küçük geliyor neredeyse. İlk hissettiğim ne oldu biliyor musunuz? “Oh yedikleri yarıyor demek ki, büyüyor kızım.” diye düşündüğümü mü sandınız? Tam tersine, “HAYIR!!! Benim minik kızım büyüyemez, o daha ufacık. Hayır büyümedin, sok şu bacağını badiye, sok diyorum. Iıhhh, biraz daha zorla kızım olacak şimdi...” Hani anneler 30 yaşına gelmiş, saçı sakalı birbirine karışmış oğullarını karılarının, sevgililerinin yanında “Aman da kuzucuğum, sen hala benim bebeğimsin” falan diye sevip yanaklarını sıkıştırırlar, rezil ederler ya, ben de öyle hissedeceğim herhalde kızım büyüdükçe. Ama ne yazık ki minik kızım ben istemesem de büyüyecek. Şöyle bir bakınca üniversiteyi benim yaşadığım şehirde okusa bile maksimum 25 sene yanımızda. O kadar kısa geliyor ki gözüme... “Nasıl doyacağım ben sana be kızım, iç güveyi alsak şu oğlanı olmaz mı?”

Bu ay ilk kez kızımla yalnız kaldık evde. Annesi alışverişe gitti, ben de Defne’yle evde kaldım. Biraz uyudu, sonra acıktı uyandı. Dolapta hazır bekleyen sütlerden ısıtıp, bileğimde sıcaklığını kontrol ettikten sonra biberonla içirdim ona. Sonra sırtına biraz pış pış, gazımızı da çıkarttık, ohhh... Güzel müzikler açtım, aldım kucağıma ilk dansımızı yaptık kızımla. Benim gözlerimdeki mutluluğa karşı onun gözlerindeki “ne oluyor yav hoppidik hoppidik??” bakışlarını seyrettim. Arada yorulunca ana kucağına oturtup orada salladım ama müziğin ritmi değiştikçe ana kucağının salınımını da ritme uygun değiştirdim. Maksat ritm duygusu gelişsin. Çok güzel saatler geçirdik anlayacağınız. Tekrarını iple çekiyoruz.

Bir kere de bahardan çalma bir Cumartesi gününde Bağdat caddesinde yürüşe gittik ma-aile. Pek bir gururla yürüdüm, ben babayım artık diye. “Yanee, yanee” diye konuşan, çevresindeki herkese ve her şeye aşağılar gözle bakan cadde kızları bile dönüp dönüp kızıma baktılar. “Ay, çok şiriieen!!” diye düşünmüşlerdir herhalde.

Geceleri uykuya dalmak için benim kucağımı tercih ediyor Defne. Herhalde vücut sıcaklığım, kalp seslerim falan sakinleştiriyor onu. Bu uyutma işlemi için de süper bir pozisyon buldum. Denemek isteyenlere tavsiye ederim. Başınızın altına koyduğunuz yastığı hafifçe duvara, vücudunuzu da tam bir j harfi olacak şekilde yastığa yaslıyorsunuz. En önemli nokta 5 dakika sonra omurganızın ağrımaya başlaması gerektiği, eğer 5 dakikanın sonunda hala rahatsanız bir yanlışlık yapıyorsunuz, pozisyonunuzu değiştirin. Sonra bebeğinizin sağ kulağı sol göğsünüze gelecek şekilde yüzü size bakar şekilde üzerinize yatırıp, kollarınızı da altından birleştiriyorsunuz. Mızıldandıkça kollarınızı hafifçe sallayıp “pıışş pıışş” diyorsunuz. Başınızın bir süre sonra ağır gelip sağa sola devrilmesi, boynunuzun ve ensenizin ağrımaya başlaması bu işi artık öğrendiğinizi gösteriyor. 1-1,5 saat bu şekilde onu uykuya daldırıp sonra yatağına yatırıyorsunuz. Bunu her akşam uyguluyorsunuz, bebeğinizle paylaştığınız bu muhteşem anı da gün boyu özlüyorsunuz.

Bir de boşaltım sistemi konumuz var. Bu kaka mevzusunda tecrübeli okuyucularımıza sormak istiyorum: İlk ay günde 5-6 kez kaka yapan çocuk şimdi günde 1 maksimum 2 kere yapmaya başladı. Süte takviye olarak mama vermeye başladık, sanırım ondan oldu. Kakasını yaptığı zaman sert değil ama yine de yapmakta çok zorlanıyor. Saatlerce ıkınıp sonra da bundan yorulup ağlamaya başlıyor. Artık fitille falan yaptırmaya başladık ama hem onu kaka yapma konusunda bir tembelliğe itmekten korkuyor hem de her seferinde kaka banyosu yapmaktan ötürü pis pis kokuyoruz. Nedir bunun çaresi? Herkes badem yağı veya zeytinyağı içirin diyor. Hadi zeytinyağını anladım da, badem yağı ayakkkabıya sürülür kardeşim, içirilir mi hiç çocuğa? Ayrıca yağ içip durmaktan kilo alacak çocuk... Aman doktor, derdime bir çare...

Bu hafta bize yardımcı olan annemiz anneannemiz hep gittiler. Çekirdek aile kaldık evimizde. Zor olacak ama dört gözle de bekliyorduk bu günleri. Artık kendi ayaklarımız üzerinde durma vaktimiz geldi. Anlayacağınız önümüzdeki ay çok daha renkli tecrübelerimizi sizle paylaşacağım sanırım.

Sevgilerimle,
Ömürden Çekerek (the father)
30.11.2007