Uzun zaman oluyor artık yazılarım arası di mi? Aslında yoğunum, koşturuyorum ama daha ziyade dinleniyorum, asıl neden bu… Yani istesem her gün yazarım ama son dönem yazılarıma bakıp memnun kalmayınca biraz beslenmek istedim. Yoğun iş temposu yazıyı oturup yazmanıza engel olmuyor ama ne yazacağınızı kısıtlıyor, çünkü gözlem yapmanıza fırsat kalmıyor. Seyahat etmek, gezmek, yemek yemek, hepsi ayrı ayrı size fırsatlar veriyor ama işten eve, evden işe giderken fırsat yakalamak çok zor…

Yeni Yıl yazım öylece kalakalmış bir aydır, zaman ne de çabuk geçiyor bu aralar... Ya da ben kendimi biraz yavaşlattım, o yüzden sanırım zamanın yetmemesi. Ama öyle mutluyum ki, daha yavaş yaşayınca insan hayatı, atladığı bir çok detayın farkına varıyor ve yaptığınız her şey daha bir güzel oluyor. Fırsatınız varsa tavsiye ederim, fırsatı yakalayabilmek herkese nasip olamıyor malesef... Ben şanslı azınlıktanım galiba...

Her gelen yeni yıl sembolik de olsa yeni umutlar vermiyor mu bize... Bilsek de aslında 1 Ocak sadece dünün ertesi günü yine de bir heyecanla uyanmıyor muyuz... Ya da geçen senede yapamadıklarımız için içimiz burulmuyor mu... Oluyor hepsi oluyor, sonra bir kaç gün sonra hiçbirşey kalmıyor, ama olsun bu sene de yine heyecan duyacağım 31 Aralık'ta... Ya siz?

Dün gece fırtına sesleri ve kaloriferden gelen ısınma kokusu, tescilledi kışın geldiğini. Kışı özledik aslında bu sene bir parça ama öyle güzel bahar günleri de yaşadık ki, ihanet edemeyeceğim güneşe... Hele bu bayram tatili ne kadar güzel bir hediyeydi bizim için, sanki Nisan ayındaymışız da az sonra yaz gelecekmiş gibi...

Okullar başlıyor çocuklar için ama sanırım çocuklardan çok veliler büyük bir tempo içine giriyor. İnanın hafta sonları oğlanın peşinden öyle bir hengameyle geçiyor ki, pazartesi ofise gidince, ilk iş masama oturuyorum şöyle bir gerinerek, kahvemi alıyorum önüme, açıyorum internetten gazetelerimi, inanın belki bir saat öyle kalıyorum, hala kendime gelemezsem, ikinci bir kahve, oohhh deymeyin keyfime…

Okulumuz açıldı, hayatımız düzene girdi gerçekten de. Yazın ilk iki ayı güzeldi de son ay çok daraldım. Hani hep tartışılır ya 3 ay yaz tatili çok diye, ben acımasız bulurdum bu argümanı ama bu yaz düşünmedim değil:)  Annem söylenip dururdu her yaz, evimin düzenini bozdunuz diye haklıymış demesem de en azından artık neden böyle dediğini anlayabiliyorum.

Yaz geldi geçti, ben bol bol tembellik yaptım, doktorumun da dinlen talebinin arkasına sığınarak, eşim diyor ki, korkarım o yatakla bir süre sonra yapışacaksınız:) Hayatımı yavaşlattım, aslında pek de bir şey kaybetmedim, kendimi, sağlığımı kazandım. Herkes için geçerli olamayacak bir özgürlük bu farkındayım, bu sebeple size bilmiş bilmiş, aman sizde yavaşlatın hayatınızı diyemeyeceğim. Ama en azından fırsatlar yaratmaya çalışın olmaz mı?

Bu aralar buna taktım kafayı, halimize şükretmek lazım diyoruz ya hemen bir çırpıda öylesine, şükredebiliyor muyuz acaba gerçekten diye düşünüyorum. Ben pek beceremiyorum açıkçası…