Bu günlerde sanki birisi parmağını şaklattı ve zaman hızla, değişik şekilde akmaya başladı. Ben zamanı yakalayamadığım, o giderken arkasından koştuğum hissine kapıldım. Sanki bir dizi karesindeydim, eksik olan parçalar vardı ama ben yakalayamadan yeni bölümlere geçmem gerekiyordu. Hızla yapmaya başladım her şeyi… Sonra birden durmam gerektiğini fark ettim bir yerlerde… Koşarak zamanı yakalayamayacaktım ihtiyacım olan koşmak değil, durmaktı…

Farkındayım bu ay çok geç kaldım yazmak için… Fakat beklediğim ve özellikle yazmak istediğim bir ziyaret vardı. Gerçekleşmesi de ayın ilk günlerinde oldu. 2-4 Haziran tarihleri arasında Koç Üniversitesi Ku Gönüllüleri Farkındalık Grubu ile Trabzon’a ihtiyacı olan bir ilkokula kütüphane yapmaya gidecektik.

Geçtiğimiz ayın anlam ve önemine uygun sizlerle beni en heyecanlandıran durumu paylaşmak istedim; 23 Nisan!! Diyeceksiniz bu yaşta 23 Nisan’dan neden heyecanlanıyorsun?:) Kocaman kalpleri olan, kendi yaşlarındaki pek çok insanın aksine duyarlı olmayı başarabilen ve hala ümit var, bu ülkede iyi şeyler olabilecek dememi sağlayan bir ekip yüzünden... Koç Üniversite’sinin Gönüllü gençleri yüzünden...

Aylar içinde sevdikleriniz var mıdır? Daha torpilli olanlar, gelmesini heyecanla bekledikleriniz… Bir an önce gelsin diye yolunu gözledikleriniz? Ya da bir an önce gelse de bitse diye beklediğiniz ve bir türlü bitemeyen aylar… Mart mesela, gelmese, geliyorsa da bir an önce yaşansa da bitse gözü ile baktığım bir aydır benim. Kısacık şubatın ardından gelen mart uzadıkça uzar, uzadıkça bitmez… Bir sıcaktır, bir soğuk… Yaşa yaşa bitmez, gitmez… Baharın habercisi olsa da hiç içimde baharlar açtırmaz kendisi, ne zaman ki sonuna gelinir rahat bir iç çekip, nisana doğru hazırlık yapıp, nisanın gelişini beklerim…