Temmuz içinde kasımı yaşadığımız şu günde böyle bir yazı yazmak hiç aklımda yoktu… Güzel bir yaz yazısı yazmayı planlayıp, güzel yazlar dileyip tamamlayacaktım yazımı… Ama havanın dönmesiyle yazımın içeriği de değişti sanırım. Dışarıda yağan yağmur camıma vuruyor ve bu mevsimde buna alışık olmayan ben her seferinde irkiliyorum…
Sadece sesten irkilmeyi diliyorum çoğu zaman ama olmuyor, hayatta karşılaştıklarımız hala beni hayrete sürükleyebiliyor. Gelecekle ilgili kaygılara sebep oluyor… Ne olacak bu çocukların hali biz ne yapabiliriz de onları toplayabiliriz diye düşündürüyor…
Koç Üniversitesi’nde her sene haziran sonu temmuz başı 2 haftalık bir yaz atölyesi olur. Bu atölyeye Sarıyer ve çevresinden 48 çocuk gelir. Biraz ödül, biraz onlara üniversite hayatını tanıtmak, biraz ağabey, ablaları örnek almalarını sağlayan, başka okullardaki çocuklarla kaynaşmalarını sağlayan bir projedir bu. Kimya deneyleri, drama, sanat, spor, sağlık, insan hakları gibi dersleri içerin çok keyifli yaşantılar elde etmelerini sağlayan bir projedir. İki hafta boyunca Koç Üniversitesi gönüllü öğrencileri yedinci sınıfı tamamlayan bu çocuklara hem öğretmenlik hem liderlik yaparlar. Dokuzuncu defadır yapılan KUYAT sorunsuz şekilde ilerler gider. Fakat bugün öyle bir şey oldu ki hem gönüllüler, hem çocuklar hem biz şoka girdik. Bir iddialaşma yüzünden iki çocuk kendilerine zarar verdiler. Çok önemli bir zarar değil ama bu çocuklar iddia yüzünden kendilerine zarar vermeyi düşünebildiler, düşünebildikleri gibi uyguladılar. En fenası bir çocuğun ailesine durumu haber verdiğimizde annenin durumu oldukça soğukkanlı sanki dünyanın en normal olayıymış gibi karşılaması oldu… Biz çocukları toparlamaya hiç yoktan bir iki hayata tutunmalarını sağlayacak şey öğretmeye çabalarken annenin verdiği tepki bana çocuğun yaptığının bu aile içinde ne kadar ‘’olağan’’ karşılanabileceğini gösterdi. Bu olağan tepki ile karşılaşacak olan çocuk bu sebepten istifini bozmadan yoluna devam etti. Konuşmalar, uyarılar yapıldı. Fakat çocuğa göre her şey normaldi. Muhtemelen eve gittiğinde aile bilmesine rağmen konu hiç konuşulmayacak ve yola devam edilecek…
Bu nokta beni bugün bir hayli düşündürdü, nerelerde neler olduğuna bizim bu kadar çırpınırken aslında genel olarak yine aileden başlamamız gerektiğine ve ailede her şeyin başladığını bir kez daha hatırlattı. Aileleri bilinçlendirmek en önemli nokta. Bir yerden başlamak lazım ki bu çocukları kazanalım evet her yere yetişemeyiz ama yapabildiğimizi hayatta emin şekilde tutunmalarını sağlasak kardır. İlerleyen yaşlarda bu çocuklar geri dönmez yollara girip, kendilerine kalıcı zararlar veriyorlar ve ailelerde biz acaba nerede yanlış yaptık diye bakıyorlar. Birazcık daha duyarlı ve farkındalığı yüksek kişiler olsalar belki geri dönmez yollara girmeyecek çocuklar…
Bildiğiniz gibi deniz yıldızının hikayesidir hayat, ne kadar kurtarırsanız kar,
Deniz yıldızının hikayesidir hayat, kaç hayat kurtarırsanız kar…
Görüşmek üzere
Zeynep Odabaşı
zeynepodabaşı@yahoo.com
-
|2010-07-09 18:32:47 EsraZeynep'çim, Ne kadar önemli bir konu bu gerçekten de. "Normal" in ne olduğunu bilmeyen bireylere anormali anlatmak imkansız gibi gözükse de dediğin gibi pes etmemeliyiz, bir kişi bir kişidir. Havalar düzelince:) sana harika bir yaz diliyorum. Sevgiler,
-
|2010-07-10 20:16:33 DilaNe kadar cabalasak da olmuyor bazen, elimizden gelen yetmiyor bir cocuga ulasmaya. Umarım bu olaylar yinelenmez ve en kotu ihtimalle bizim elimizden gelenler onları kurtarmaya yeter. Yine de o cocuklar bizlere ve sana sahip oldukları icin sanslı olanlar. Nice KUYAT'lara ; senle ve biz gonullulerle :)
-
|2010-07-12 07:19:23 SuleBu dünya, etraf ne der korkusu ile çocuk yapan insanlar ile dolu olduğu sürece, bu yaşantılar hep var olacak Zeynep abla. Önleyici 100 tane öneri sıralayabiliriz bu zihniyetin "üremesini" durdurmak için, ama biri bile uygulanmayacak olduktan sonra hiç bir anlamı yok laf salatasının. Bundandır ki, en başarılı yöntem senin de dediğin gibi denizyıldızı yöntemi sanki, bir tane de olsa gerçekten kurtarmak; hepsi için saatlerce konuşmak tartışmak ve sonunda hiç bir şey yapmamak değil.. Sevgilerimle..
-
|2010-07-23 12:50:03 ErdemNe kadar çabalasak da uğraşsak da 2 haftalık bir eğitimle çocuğun 14 yıl boyunca ailesinden aldığı eğitimin! tahribatını tamamen yok edemeyeceğiz. kuyatta yaşanan olaydan o arkadaşımızın da ufak da olsa bir ders aldığını düşünüyorum. Sen elinden gelenin en iyisini yapıyorsun zaten zeynep.
